Laserowe zabiegi na prostacie zrewolucjonizowały leczenie przerostu gruczołu krokowego (BPH). Dają porównywalną lub lepszą skuteczność niż klasyczne przezcewkowe cięcie (TURP). Przy tym zwykle oznaczają mniej krwawienia, krótszy pobyt w szpitalu i szybszy powrót do codzienności. Laserowa operacja prostaty, to dziś metoda pierwszego wyboru u wielu pacjentów.
Usuwanie prostaty laserem stosuje się przede wszystkim w łagodnym rozroście prostaty powodującym trudności w oddawaniu moczu, częstomocz, osłabienie strumienia czy zatrzymanie moczu. Zabiegi wykonuje się przez cewkę moczową, bez nacięć na skórze. W wielu ośrodkach pobyt ogranicza się do jednej doby. Decyzję o kwalifikacji podejmuje urolog po ocenie objawów, wielkości prostaty i chorób współistniejących, w tym leczenia przeciwzakrzepowego.
HoLEP — złoty standard enukleacji
Nowoczesne leczenie HoLEP polega na „wyłuszczeniu” przerośniętej tkanki z torebki gruczołu przy użyciu lasera holmowego, a następnie jej rozdrobnieniu i usunięciu. Metoda jest skuteczna niezależnie od wielkości prostaty. Jest zatem alternatywą dla otwartej/robotycznej prostatektomii prostej przy bardzo dużych gruczołach. Badania i przeglądy systematyczne pokazują trwałą poprawę przepływu moczu i niskie ryzyko transfuzji, również u pacjentów obciążonych.
ThuLEP — enukleacja laserem tulowym
Operacja laserowa ThuLEP jest technicznie pokrewna do HoLEP, wykorzystuje jednak inny typ lasera. Zapewnia on ciągłe cięcie i bardzo dobrą hemostazę. Dowody potwierdzają wysoką skuteczność i bezpieczeństwo także przy dużych objętościach prostaty.
Operacja prostaty laserem zielonym
PVP w technologii GreenLight odparowuje nadmiar tkanki zamiast jej wyłuszczania. Zabieg dobrze kontroluje krwawienie i w wielu ośrodkach może być realizowany w trybie jednodniowym. Takie usuwanie prostaty laserem jest możliwe u pacjentów z lekami przeciwkrzepliwymi albo większym ryzykiem krwawienia. Trwałość efektu jest dobra, choć przy bardzo dużych gruczołach częściej rozważa się enukleację.
## Co wybrać: enukleacja czy waporyzacja?
Zabiegi wykonuje się w znieczuleniu podpajęczynówkowym lub ogólnym. Po operacji pacjent ma cewnik na czas płukania pęcherza i gojenia. Zwykle krótko, w zależności od techniki i ośrodka. Najczęstsze, zwykle przemijające dolegliwości to pieczenie przy mikcji, częstomocz i niewielkie domieszki krwi w moczu. Możliwe są zaburzenia wytrysku i czasowe osłabienie trzymania moczu. Natomiast ciężkie krwawienia czy zwężenia cewki zdarzają się rzadziej niż po klasycznym TURP.
